Een lijst van onze jaarverslagen en H-magazines.

Meerjarenplan 2011 – 2015
Jaarverslag 2011
Jaarverslag 2012
Jaarverslag 2013
Jaarverslag 2014
Jaarverslag 2015
H-magazine 2012
H-magazine 2013
H-magazine 2014
H-magazine 2015
Meerjarenplan 2016 – 2020

 

het was 4 november 1983

Een hondertal bewoners van zowat alle sociale woonwijken van Genk zaten bijeen in hun buurthuis in de Zaveldriesstraat. Er was een groot tekort aan sociale woningen. Er waren uithuiszettingen. Het was ook de tijd van de mijnstakingen. Er hing actie in de lucht. Begeleid door, Jef Lingier, hun buurtwerker, richtten ze die dag het Huurderssyndicaat Limburg op. Een belangrijke beslissing met grote gevolgen!

actie in Genk

Ze startten direct met hun eerste actie: overal hingen ze affiches uit om het onrecht aan te klagen. Als iemand uit zijn huis werd gezet maakten ze al eens een kampvuurtje om rond te vergaderen. Ze organiseerden een opvallende begrafenisstoet, met lijkwagen en met rouwenden uit Brussel en Wallonië.

De toon was gezet: de jaren kwamen eraan dat met de sociale huurders moest rekening gehouden worden. Ondertussen zetten de pioniers hun structuren op poten: ze stelden wijkmeesters aan, ze ontwierpen klachtenformulieren en op die manier konden ze elke huurder vlot bereiken. Al gauw bleek dat er zowat overal vocht en schimmel in de woningen zat en dat de elektrische verwarming stukken-van-mensen kostte. Veel gezinnen brachten hun avonden door gehuld in een deken. De vensters hadden maar enkel glas en de muren waren niet geïsoleerd. En met een beperkt inkomen kan je niet onbeperkt stoken!

Een groepje huurders trekt de woningmaatschappij (toen Nieuw Dak) voor de Vrederechter. Het wordt een lange procedure. Eerst geeft de Vrederechter de huurders een huurkorting van maar liefst 25%. ND gaat echter in beroep maar krijgt toch ongelijk. Het eerste resultaat was binnen. De advocaatskosten betaalden de leden zelf. Met de opbrengst van hun proces nl.

Deze uitspraak had echter slechts gevolgen voor de 4 huurders die heel de rit hadden volgehouden. Het Huurderssyndicaat Limburg begon nu een actie om die huurkorting voor iedereen te eisen. Omdat ND weigerde organiseren ze een huurstaking: de huurder betaalt slechts 80% van zijn huur. De overige 20% stort hij op een rekening van het Huurderssyndicaat Limburg.

Na 2 jaar gaat ND akkoord. Ze tekenen een akkoord waarbij ze zorgen voor een deftige isolatie en zolang de werken duren krijgen de huurders 20% korting.

een vzw

In 1986 wordt het Huurderssyndicaat Limburg een vzw.
Er hangt opnieuw onweer in de lucht. Minister Akkermans wil de sociale huren anders gaan berekenen. Overleg lost niets op. Van overal komen sociale huurders naar Brussel en bezetten het kabinet van de minister. Nu kan het besluit ineens wel aangepast worden!

In 1988 opende het Huurderssyndicaat Limburg vzw zijn eerste secretariaat, in de Nieuwstraat, centrum Genk. Nu kwamen meer en meer mensen langs om zich aan te sluiten. Ook veel private huurders. Zonder dat het Huurderssyndicaat reclame moest maken: zijn naam ging rond van mond tot mond.

Dank zij Europees geld kan het Huurderssyndicaat nu processen voeren. De leden moeten steeds 10% van de opbrengst in het procesfonds van het Huurderssyndicaat storten. Op die manier hadden we weer geld voor nieuwe processen.

actie in Beringen, Zolder, Lommel…

In 1989 begon de mijn van Beringen te sluiten. In haar woonwijken waren de huizen uitgeleefd: in eensgezinswoningen hadden jarenlang 2 gezinnen moeten wonen. De mijn wou ervan af en alle bewoners dreigden te moeten vertrekken. Op de eerste volksvergadering in de cité zat de zaal nokvol met 200 kwade (ex-)mijnwerkers. Ze trokken naar Brussel en bezetten het kabinet van de eerste Vlaamse minister-president Gaston Geens.

Onder het oog van de camera’s werd daar een overeenkomst afgedwongen waarbij het Vlaams Woningfonds moest zorgen voor de renovatie van de cité en de herhuisvesting van al de bewoners. Op die manier is toen de Posthoornwijk geboren. (Pittig detail, de bezieler van het Huurderssyndicaat, Jef Lingier werd vele jaren later buurtwerker in deze wijk en heeft er in 2007 van de bewoners zijn eigen pleintje gekregen.)

In zowat elke sociale woonwijk had het Huurderssyndicaat zijn basis. Op die manier voerden de bewoners er acties voor de meest diverse doelen: in Lommel (Westwijk), Zolder (Lindeman), Maasmechelen (Klein Spanje).

Twee grotere processen verdienen nog vermelding: klacht tegen het Maaslands Huis wegens chronische vocht en schimmel en een klacht tegen de Kantonnale Bouwmaatschappij over aparte wachtlijsten voor allochtone kandidaat huurders.

van actie naar dienstverlening

Het duurde tot 1994 vóór we een eerste personeelslid konden aanwerven. Een jurist. In 1995 kwam de eerste structurele subsidie: een tweede adviesgeefster kwam in dienst. En dank zij een WerkErvaringsProject kwamen er 2 bedienden bij. In 1993 namen we een derde adviesgeefster in dienst.

In de periode beginnen we ook met zitdagen in de provincie (Hasselt, Beringen) en krijgen we van de VDAB 2 extra bedienden erbij. Stilaan kregen we erkenning en steun van steeds meer steden en gemeenten. Daardoor kwamen er ook zitdagen in Neerpelt, Leopoldsburg, Tongeren, Sint-Truiden.

In 2005 breidde minister Keulen de subsidiëring van de huurdersbonden drastisch uit. Sindsdien kunnen we rekenen op 1 jurist, 4 adviesgevers, 3 bedienden en 1 coördinator. We verhuisden dat jaar naar onze stek in Hasselt op de Welzijnscampus aan de Rodenbachstraat.

de Gouden Baksteen

In 1991 stelden we onze eigen trofee in: de Gouden Baksteen. We reikten hem toen uit aan dhr. Winters, voorzitter van Nieuw Dak omwille van de zo sterk verbeterde samenwerking.

In 1993 ging de prijs naar de gemeente Tessenderlo omdat zij een motie stemden om de huurprijs te koppelen aan de onroerende voorheffing.

In 1995 kreeg minister de Batselier de Gouden Baksteen, omdat hij voor het eerst zorgde voor een structurele subsidiëring van de huurdersbonden.

In 1998 gaven we de prijs aan Steve Stevaert, burgemeester van Hasselt voor hun beleid tegen verkrotting en leegstand.

De Gouden Baksteen voor 2003 ging naar Geert Inslegers (Coördinator huurdersbonden bij het VOB), omwille van zijn deskundigheid en gedrevenheid bij de kwalitatieve uitbouw van de huurdersbonden.

In 2010 pikten we opnieuw aan bij deze traditie. De Gouden Baksteen ging toen naar Claesje Wenmaekers, ze was het langst aangesloten van al onze leden.
In 2011 ging de trofee naar de Stad Gent, omdat zij de eerste waren met een politiereglement om de affichering van de huurprijzen te verplichten, zoals opgelegd door de Belgische Wet. In 2011 was er nog geen enkele Limburgse gemeente die zo een reglement had.
De Gouden Baksteen 2012 werd toegekend aan prof. Em. Luc Goossens van de Universiteit Antwerpen omdat hij altijd op academisch verantwoorde wijze het opgenomen heeft voor de huurders.

realisaties en acties

Overleg protocol met nieuw Dak

Wijk Sledderlo krijgt 15 % huurvermindering

Oplossing voor bewoners monceau-Huurders, langs de Stalenstraat te Waterschei

Bespreking met minister Akkermans naar aanleiding van een drastische verhoging van de sociale huurprijs.

Ex-mijnwerkers: werk weg = woning uit (Genk)

Wijk Lindeman: huurders blijven in de kou (Zolder)

De strijd om Texas (Genk)

Huurders Westwijk vechten voor hun rechten (Lommel)

Kleinspanje: groenonderhoud (Maasmechelen)

Kleinspanje: vochtproblemen

Van 1992 t/m 1995: procedures voor zowel privé-huurders als sociale huurders

Klacht racisme tegen de Kantonale Bouwmaatschappij Beringen

Actie betaalbaar wonen


[ indien u inlichtingen wenst over een van deze realisaties, kan u steeds terecht op het Huurderssyndicaat Limburg ]